Deska tarasowa kompozytowa

WPC łączy składniki drewnopochodne z tworzywem. Nie wymaga cyklicznego olejowania typowego dla drewna, ale trzeba go myć i usuwać zabrudzenia ze szczelin. Pod wpływem temperatury deski zmieniają długość, więc potrzebują miejsca na ten ruch.

Drewno ma naturalny rysunek i reaguje przede wszystkim na zmiany wilgotności. Gardin Natur 23 × 146 mm daje inny sposób pielęgnacji i powtarzalny profil. W obu przypadkach nawierzchnia potrzebuje podkonstrukcji, odpływu wody i możliwości wysychania od spodu.

23 mm to grubość deski, a 146 mm — jej szerokość nominalna. Do szerokości gotowego tarasu trzeba doliczyć szczeliny między deskami, a przy brzegach także wymagane odstępy od ścian i innych przeszkód.

Samo podzielenie szerokości tarasu przez 146 mm da więc błędną liczbę rzędów. Osobno planuje się docinki, obrzeża i styki na długości. Gardin Natur w kolorze złoty teak ma ten sam nominalny przekrój; nazwa odcienia nie zmienia sposobu liczenia materiału.

Przy chodzeniu boso warto porównać jasny i ciemny dekor na zewnątrz, ponieważ ciemne powierzchnie mogą mocniej się nagrzewać. Zestaw na przykład grafitową jodłę i srebrną jodłę w słońcu oraz cieniu. Zdjęcie na ekranie nie pokaże temperatury ani faktury deski.

Próbkę przyłóż też do elewacji i stolarki. Przed montażem rozłóż materiał i porównaj odcienie z dostarczonych paczek, aby różnice nie skupiły się na jednym fragmencie tarasu.

Nie. Deski układa się na odpowiednio podpartych legarach, z miejscem na klipsy, przewiew i spływanie wody. Położone płasko na betonie nie będą miały takiego mocowania ani możliwości wysychania.

Najpierw trzeba sprawdzić stan i spadek podłoża, a następnie dobrać wysokość podkonstrukcji. Na balkonie lub dachu mocowanie nie może przypadkowo przebić hydroizolacji. Sposób podparcia należy zaplanować przed zakupem desek i legarów.

Od profilu deski, kierunku jej ułożenia i obciążenia tarasu. Przy układzie ukośnym deska ma między legarami dłuższy odcinek bez podparcia niż przy układzie prostopadłym. Może więc wymagać gęstszego rusztu.

Osobne podpory potrzebne są przy końcach, stykach i obramowaniu. Rozstaw dobiera się z instrukcji Gardin dla konkretnej deski. Sama grubość 23 mm nie określa, jak daleko od siebie można ustawić legary w dowolnym tarasie.

Każdy koniec musi mieć własne podparcie i mocowanie. Przy styku często potrzebne są dwa legary, aby klips nie trzymał przypadkowo końców dwóch różnych desek. Między czołami pozostawia się szczelinę wymaganą dla długości profili i temperatury montażu.

Miejsca styków rozrysuj przed budową rusztu. Dzięki temu końce nie wypadną pomiędzy podporami. Obramowanie tarasu również nie może blokować wydłużania się desek po nagrzaniu.

Kompozyt wydłuża się po nagrzaniu i skraca po ochłodzeniu. Bez wolnego miejsca może naciskać na ścianę lub obrzeże, wypychać deskę i przeciążać klipsy. Dlatego luz jest potrzebny również przy słupach, progach i innych stałych elementach.

Nie wypełnia się go sztywną zaprawą. Wymiar szczeliny wynika z instrukcji, długości deski i temperatury podczas montażu. Szczelina widoczna w chłodny dzień nie jest więc sama w sobie błędem wykonania.

Nie. Klips musi trzymać profil, a jednocześnie pozwalać na przewidzianą zmianę długości deski. Zbyt ciasny może blokować ruch, a zbyt luźny nie zapewni mocowania. Samo wsunięcie obcego klipsa w rowek nie potwierdza zgodności.

Wkręt dobiera się także do legara: drewno, aluminium i WPC wymagają odpowiednich mocowań. Najłatwiej uniknąć pomyłki, zamawiając deski razem z przewidzianymi dla nich elementami montażowymi.

Listwa ma zasłonić ruszt i cięte brzegi, lecz pozostawić odpływ oraz dopływ powietrza pod deski. Szczelne obudowanie całego obwodu utrudnia wysychanie. Obrzeże nie powinno też blokować rozszerzania się nawierzchni.

Przy schodach i drzwiach osobno planuje się podparcie końców, wysokość oraz zakończenia. Listwy policz z obwodu i narożników, uwzględniając wymagane przerwy, zamiast zamawiać jeden ciągły odcinek do szczelnego zamknięcia całości.

Nie trzeba go zwykle olejować, ale nadal wymaga czyszczenia. Liście i osad zatykają szczeliny, a tłuszcz pozostawiony po grillu może tworzyć trudne plamy. Rozlane substancje najlepiej usuwać możliwie szybko metodą dopuszczoną do kompozytu.

Silny rozpuszczalnik lub szorstka szczotka mogą uszkodzić powierzchnię. Nowy środek warto najpierw wypróbować w niewidocznym miejscu. Podczas mycia trzeba oczyścić także miejsca przy obrzeżach i odpływach.

Tak. Glony, tłuszcz, lód i mokry osad mogą zmniejszyć przyczepność także na powierzchni z fakturą. Ryflowanie nie zastępuje usuwania zanieczyszczeń i zapewnienia odpływu wody.

Przy basenie lub wejściu warto sprawdzić parametr poślizgu deklarowany dla konkretnej deski i warunków badania. Określenie „antypoślizgowa” nie jest obietnicą jednakowego zachowania na suchej powierzchni, pod śniegiem i na warstwie glonów.

Nie. Deska tarasowa tworzy nawierzchnię opartą na ruszcie. Nie służy do wykonywania słupów, podpór ani belek między odległymi punktami. Także legar WPC może potrzebować częstego lub ciągłego podparcia.

W tarasie wyniesionym nad grunt najpierw dobiera się konstrukcję przenoszącą ciężar. Dopiero na niej układa się legary i deski zgodnie z ich przeznaczeniem. Sama nazwa „legar” na kompozytowym profilu nie oznacza belki nośnej.