Drewno i deski tarasowe

Modrzew ma naturalne usłojenie, zmienia barwę i reaguje na wilgoć. Kompozyt daje inny sposób pielęgnacji, ale również wymaga szczelin i odpowiedniego podparcia. W obu przypadkach liczą się nagrzewanie, przyczepność po zamoczeniu i możliwość wymiany deski.

GARDIN NATUR 23 × 146 mm występuje między innymi w dekorach Antyczny Orzech, Grafitowa Jodła, Srebrna Jodła i Złoty Teak. To nazwy wyglądu kompozytu, nie gatunki drewna. Próbki najlepiej porównać na zewnątrz, zamiast oceniać kolor wyłącznie na zdjęciu.

Nie. Gatunek, również egzotyczny, wpływa na trwałość nawierzchni, ale taras może zawieść wcześniej przez stale mokre legary, brak odpływu albo źle dobrane mocowania.

Woda musi mieć dokąd spłynąć, a spód desek — możliwość wyschnięcia. Potrzebny jest też dostęp do usuwania liści i zabrudzeń. Droższa deska nie zastąpi trwałej podkonstrukcji. Przy ocenie oferty trzeba więc uwzględnić cały taras, a nie tylko nazwę drewna.

Drewno modyfikowane termicznie pobiera mniej wilgoci, dzięki czemu mniej pęcznieje i kurczy się przy zmianach pogody. Obróbka nadaje mu również ciemniejszą barwę. Nie oznacza to jednak, że deskę można stale moczyć lub montować bez przewiewu.

Rozstaw legarów nadal wynika z konkretnego profilu i grubości. Przy mocowaniu trzeba przestrzegać zasad nawiercania i odległości od końców, żeby nie rozłupać drewna. Deska tarasowa po modyfikacji nie staje się automatycznie belką konstrukcyjną.

Nie. Rowki nie są gwarancją, że mokra deska będzie mniej śliska. Na przyczepność wpływają glony, brud, powłoka i kierunek chodzenia. Zanieczyszczenia pozostające w rowkach mogą wręcz utrudniać utrzymanie powierzchni.

Warto wziąć pod uwagę wygodę chodzenia boso i możliwość regularnego czyszczenia. Jeżeli wymagana jest określona odporność na poślizg, potrzebne jest badanie konkretnego wyrobu. Sam opis „ryflowany” takiej wartości nie określa.

Rozstaw legarów wynika ze sztywności, grubości i materiału deski oraz obciążenia tarasu. Deska ułożona ukośnie ma między legarami dłuższy odcinek bez podparcia niż ułożona prostopadle.

Osobnego podparcia wymagają końce i styki. Nie można przyjąć jednej odległości dla wszystkich desek. Trzeba sprawdzić także same legary i odstęp między ich podporami — gęsto położone deski nie usztywnią zbyt słabej konstrukcji pod spodem.

Nie każdy legar kompozytowy jest belką nośną. Niektóre profile służą do przykręcania desek na stabilnym podłożu i potrzebują bardzo częstego lub ciągłego podparcia.

Możliwą rozpiętość określa dokumentacja danego profilu. Taras podniesiony nad gruntem wymaga osobnej konstrukcji, która przeniesie jego ciężar i obciążenie użytkowe. Sama nazwa „legar” nie potwierdza, że element można rozpiąć między oddalonymi słupkami.

Szerokość deski zmienia wygląd i liczbę rzędów, a w drewnie także wielkość zmian wymiarów. Szczelina musi uwzględniać materiał, jego wilgotność podczas montażu i wybrane mocowanie.

Po spęcznieniu deski nadal powinny mieć drogę dla odpływu wody. Dlatego zbyt ciasny układ jest błędem, nawet gdy w dniu montażu wygląda równo. Przy obliczeniach szerokości tarasu do desek dolicza się szczeliny, a na długości planuje miejsca podparcia łączeń.

Ukryte mocowanie można wybrać, gdy pasuje do profilu i grubości deski. Klips w bocznym rowku działa inaczej niż łącznik przykręcany od spodu; nie stosuje się ich zamiennie bez potwierdzenia producenta.

Przed zakupem trzeba zaplanować pierwszą i ostatnią deskę oraz dojście do wkrętów przy ścianie. Warto też ustalić sposób późniejszej wymiany sztuki. System powinien zostawiać drewnu przewidziany ruch i mieć mocowania odpowiednie do warunków na zewnątrz.

Deszcz i woda z mycia przedostają się przez szczeliny pod taras. Jeśli spód desek i legary nie mogą wyschnąć, pozostają mokre znacznie dłużej niż widoczna nawierzchnia.

Odpływ i przewiew ograniczają to zawilgocenie. Szczelnie zamknięte boki, liście oraz kałuże pod konstrukcją je utrudniają. Olej na wierzchu tego nie naprawi. Dostęp do czyszczenia warto zostawić szczególnie przy ścianie, stopniach i ciężkich donicach.

Najpierw trzeba ustalić, czy na tarasie jest brud, szare zwietrzałe drewno czy resztki starej powłoki. Każdy z tych problemów może wymagać innego preparatu. Malowanie bez przygotowania utrwali nierówności zamiast je usunąć.

Po czyszczeniu należy spłukać środek, zaczekać na wyschnięcie i w razie potrzeby wygładzić podniesione włókna. Nową powłokę nakłada się zgodnie z jej instrukcją. Przy łączeniu starych i wymienionych desek próba pokaże różnice koloru.

Pełne zestawienie obejmuje deski, legary, podpory, mocowania, obrzeża i ochronę powierzchni. Ilość desek wynika z kierunku układania, szerokości krycia, szczelin i planu cięć. Schody oraz łączenia długości warto rozrysować osobno.

Klipsy i wkręty liczy się w punktach przecięcia desek z legarami, a elementy startowe oddzielnie. Zapas powinien wynikać z tego rozkroju. Sama powierzchnia tarasu nie wystarczy do porównania dwóch kompletnych ofert.

Jacuzzi z wodą i osobami może obciążać mały fragment tarasu znacznie mocniej niż zwykłe użytkowanie. Tę strefę trzeba przewidzieć w projekcie przed wykonaniem konstrukcji.

Sprawdzenia wymagają deski, legary, belki, podpory i grunt oraz miejsca, w których urządzenie oddaje ciężar. Masa pustego jacuzzi nie wystarcza do obliczeń. Dołożenie kilku podpór pod gotowym tarasem bez oceny całego układu nie potwierdza, że konstrukcja przeniesie obciążenie.