Deski tarasowe modrzewiowe

Nie. Pochodzenie nie pokazuje jakości konkretnej deski ani całej dostawy. Modrzew trzeba porównać pod względem sortowania, udziału bielu, sęków, suszenia i prostoliniowości. Różnice mogą wystąpić także między sztukami z jednej partii. W zamówieniu lepiej wskazać wyrób, profil i uzgodnioną klasę wyglądu niż sam region pochodzenia. Istotny jest również oczekiwany wygląd po kilku sezonach: naturalne szarzenie albo odnawiany kolor.

AB to oznaczenie sortowania wyglądu według zasad danego producenta. Nie oznacza drewna bez sęków ani klasy wytrzymałości. Kryteria mogą obejmować pęknięcia, barwę i inne cechy naturalne. Przed cięciem warto rozłożyć deski i ocenić lica. W modrzewiu syberyjskim 24 × 145 mm AB oznaczenie AB nie określa rozstawu legarów; po zmianie grubości deski warunki podparcia trzeba sprawdzić osobno.

Różnią się wyglądem i sposobem czyszczenia, ale ryflowanie nie daje samo w sobie ochrony przed poślizgiem. Osad i wilgoć w rowkach mogą pogarszać przyczepność. W ryflowanej desce modrzewiowej 27 × 145 mm trzeba ustalić stronę użytkową i zaplanować czyszczenie ryfli. Rowki od spodu mogą mieć inną funkcję niż lico. Przy chodzeniu boso liczą się też drzazgi, stan powierzchni i prawidłowo osadzone wkręty.

Potrzebne jest podłoże, które nie osiada pod obciążeniem i nie zatrzymuje wody pod legarami. Na gruncie wymaga to stabilnych podpór, a na płycie także odpływu bez kałuż. Drewno nie powinno leżeć na mokrej ziemi. Rozstaw podpór dobiera się do legarów i obciążenia tarasu. Nawet dobra deska nie skoryguje ruchu bloczków ani stałej wilgoci zamkniętej pod nawierzchnią.

Szczeliny zostawiają miejsce na pęcznienie drewna, odprowadzają wodę i ułatwiają usuwanie zabrudzeń. Modrzew kurczy się i rozszerza wraz ze zmianą wilgotności. Wymiar przerwy ustala się więc dla szerokości deski oraz jej wilgotności podczas montażu. Osobno potrzebne są odstępy przy ścianie i między czołami. Ułożenie na styk może doprowadzić do wypychania desek albo zastoju wody.

Rozstaw legarów dobiera się do grubości deski i jej wymaganego podparcia, a liczbę podpór pod każdym legarem — do nośności samego legara. To dwa różne obliczenia. Deska 24 × 145 mm i grubszy wariant 27 × 145 mm nie muszą mieć identycznych wymagań mimo tej samej szerokości. Na planie trzeba dodać podparcie styków, końców i miejsc pod ciężkim wyposażeniem, zachowując przewiew pod całą nawierzchnią.

Pomaga właściwy wkręt, nawiercenie tam, gdzie jest wymagane, i zachowanie odległości od końca deski. Przy styku dwóch desek każdy koniec musi mieć miejsce na własne mocowanie. Łba nie należy wciągać głęboko w drewno: może je zgnieść i utworzyć kieszeń na wodę. Dokręcanie coraz mocniej nie zamknie trwale pęknięcia powstałego przez zbyt mały odstęp od czoła.

Olejowanie jest potrzebne przede wszystkim wtedy, gdy chcesz utrzymywać wybraną barwę i wykończenie powierzchni. Bez odnawiania koloru modrzew naturalnie szarzeje; nadal trzeba go czyścić i kontrolować stan desek. Preparat z pigmentem musi nadawać się do modrzewia i tarasu, po którym się chodzi. Olej nie zastąpi odpływu wody ani przewiewu pod deskami, a farba elewacyjna nie jest automatycznie preparatem tarasowym.

Najpierw trzeba usunąć brud i ocenić starą powłokę. Czym innym jest odświeżenie lekko zużytego oleju, a czym innym łuszcząca się warstwa lub nierówno poszarzałe drewno. Po myciu taras musi wyschnąć do stanu wymaganego przez nowy preparat. Próbę warto zrobić na niewidocznym fragmencie, zwłaszcza przy zmianie produktu. Nadmiar oleju może zostać lepki zamiast lepiej zabezpieczyć powierzchnię.

Drobne rysy powierzchniowe mogą powstać podczas naturalnego wysychania modrzewia. Trzeba jednak ocenić ich głębokość i położenie. Pęknięcie przy mocowaniu albo odstająca drzazga na przejściu wymagają innej reakcji niż zamknięta rysa na licu. Podczas przeglądu warto sprawdzić także ruszające się deski, wystające łby i miejsca długo utrzymujące wilgoć. Sam kolor lub liczba rys nie wystarczą do oceny.

Najdokładniej według rozrysowanych rzędów, styków, schodów i obramowania. Dostępne długości trzeba dopasować tak, by końce miały oparcie, a odcięte fragmenty można było rzeczywiście wykorzystać. W wyliczeniu są także szerokość deski i szczeliny. Legary oraz mocowania liczy się osobno. Stały procent zapasu nie pokaże, że w jednym rzędzie zabraknie długiego odcinka, a krótkie odpady z innego nie będą pasować.

Oprócz ceny desek dużą część kosztu tworzą podpory, legary, wkręty, przygotowanie podłoża i montaż. Znaczenie ma też dopasowanie długości: tańsza deska dająca dużo odpadu może być droższa w gotowym tarasie. Oferty powinny obejmować tę samą grubość, jakość i zakres wykończenia oraz transport z rozładunkiem. Przy utrzymywaniu konkretnego koloru dochodzą późniejsze mycie i odnawianie powłoki.