Deski tarasowe sosna

Nie. Deska podłogowa do wnętrza i tarasowa mogą być sosnowe, ale mają inne przeznaczenie i wymagania. Taras jest stale narażony na wilgoć, słońce oraz obciążenia podczas chodzenia. Sosnowa deska ryflowana AB 27 × 145 mm to profil tarasowy, do którego dobiera się legary, mocowanie i ochronę drewna. Zwykłe pomalowanie deski do wnętrz olejem nie zmienia jej w wyrób tarasowy.

Nie. Rowki zmieniają fakturę, ale mokra, oblodzona lub porośnięta glonami deska nadal może być śliska. W ryflowanej desce 27 × 145 mm trzeba czyścić także wnętrze ryfli i szczeliny, bo osady utrudniają wysychanie. Na przyczepność wpływają odpływ wody i stan powierzchni. Sam wybór ryflowania nie zastąpi utrzymania tarasu w czystości.

Sęki i żywica są naturalnymi cechami sosny, a ich dopuszczony zakres określa sortowanie deski. Pod wpływem silnego nagrzania żywica może wypływać na powierzchnię. Trzeba odróżnić taki wygląd od luźnego sęka lub uszkodzenia, które przeszkadza w chodzeniu i mocowaniu. Rozłożenie desek przed montażem pozwala wykorzystać trudniejsze miejsca w docinkach.

Rozstaw legarów wynika z przekroju deski, obciążenia i mocowania. Cieńsza deska może potrzebować gęstszego podparcia niż grubsza; przenoszenie rozstawu z innego tarasu jest więc ryzykowne. Styki czół wymagają odpowiedniego miejsca na podparcie i wkręty. Same legary również muszą oddać ciężar na stabilne podłoże, bez zapadania się lub długiego kontaktu z wodą.

Na gruncie drewno długo pozostaje mokre i nie może wyschnąć od spodu. To sprzyja jego niszczeniu, także po zabezpieczeniu powierzchni. Legary mają odsunąć deski od ziemi, zapewnić przewiew i odpływ wody. Nad betonem problem może być podobny, jeśli woda stoi przy legarze lub ścianie. Podkonstrukcja musi więc rozwiązać także te miejsca.

Szczeliny umożliwiają odpływ wody i rozszerzanie drewna po zawilgoceniu. Zbyt ciasno ułożone deski mogą napierać na siebie i dłużej pozostawać mokre. Szerokość odstępu dobiera się do wilgotności montażowej oraz szerokości deski. Trzeba zachować go na całej długości i zostawić miejsce na ruch także przy ścianie, słupach oraz obrzeżu.

Nie. Olej odpowiada głównie za wygląd i ochronę powierzchni przed wodą; ochrona przed grzybami może wymagać osobnego impregnatu. Olej do drewna zewnętrznego trzeba stosować na podłożu przygotowanym zgodnie z jego instrukcją, także po wcześniejszej impregnacji. Mieszanie przypadkowych preparatów może pogorszyć wnikanie lub schnięcie. Zabezpieczenia potrzebują również miejsca cięcia i końce desek.

Olejowanie można zacząć, gdy drewno jest czyste, dostatecznie suche i przygotowane do wybranego preparatu. Wcześniejszy impregnat musi wyschnąć, a pogoda pozwolić na wyschnięcie kolejnej warstwy. Liczba dni od dostawy nie zastępuje oceny wilgotności drewna. Próba na desce pokaże chłonność i kolor; mokra lub zabrudzona powierzchnia da nierówny efekt.

Najczęściej na drewnie został nadmiar, który nie wniknął i nie wysechł prawidłowo. Lepkość mogą nasilać chłód, wilgoć lub niezgodna stara powłoka. Dodanie kolejnej warstwy zwykle pogorszy problem. Nadmiar usuwa się sposobem właściwym dla użytego oleju i etapu utwardzenia; dlatego warto zachować opakowanie lub nazwę preparatu.

Najpierw usuń liście, piasek i osady z rowków oraz szczelin. Potem użyj preparatu do drewna i jego powłoki, z odpowiednią szczotką. Bardzo silny strumień myjki może postrzępić włókna, co utrudni późniejsze olejowanie. Po myciu deski muszą wyschnąć. Zatkany odpływ i zalegające pod deskami resztki trzeba usunąć osobno — czyste lico nie rozwiązuje zastoju wody.

Nie. Szary kolor zwykle wynika z działania słońca i pogody na powierzchnię. Zgnilizna to rozkład drewna, któremu mogą towarzyszyć miękkie miejsca i utrata wytrzymałości. Szczególnie warto obejrzeć stale mokre strefy, mocowania i legary. Przed odnowieniem koloru potrzebne są czyszczenie oraz ocena stanu desek, zamiast zamalowania brudu lub uszkodzeń.

Podaj wymiary tarasu, kierunek układania, przekrój i długości desek. Plan powinien obejmować schody, słupy, obrzeża i styki czół. Ilość materiału wynika z szerokości deski wraz ze szczelinami i z rozkroju. Osobno liczy się legary, mocowania i preparaty. Przy balkonie, pomoście lub ścieżce potrzebne są też dane o obciążeniu i kontakcie z wodą; profil tarasowy nie pasuje automatycznie do każdego z tych miejsc.