Legary tarasowe

Drewniany legar może pełnić funkcję belki między podporami, jeśli pozwalają na to jego przekrój i parametry. Profile aluminiowe mają własne rozpiętości i mocowania. Część legarów WPC służy natomiast tylko do montażu na gęsto podpartym podłożu. To główna różnica: podobny wymiar nie oznacza podobnej sztywności ani nośności. Do wybranego legara muszą też pasować klipsy lub wkręty mocujące deski.

Nie można tego założyć bez danych profilu. Legar WPC 32 × 42 mm trzeba podpierać tak, jak opisuje jego producent; nie każdy legar WPC jest belką samonośną. Dwa bloczki ustawione daleko od siebie mogą zostawić zbyt dużą rozpiętość i legar zacznie się uginać. Rozstaw podparć trzeba ustalić przed wykonaniem podłoża, a nie przenosić go z wcześniejszej konstrukcji drewnianej.

Nie muszą, ale legar powinien wytrzymać co najmniej tak długo jak planowana nawierzchnia. Pod deskami zwykle wysycha wolniej i dłużej pozostaje wilgotny. Liczą się więc trwałość drewna, zabezpieczenie i nośność, a nie tylko zgodność nazwy gatunku. Trwałe deski na słabej podkonstrukcji i tak wymagają rozebrania, gdy legary zgniją. Mocowania muszą być zgodne z oboma łączonymi materiałami.

Odstęp między legarami określają przede wszystkim grubość i wymagania deski tarasowej. Cieńsza deska lub inny profil może wymagać gęstszego podparcia. Przy ułożeniu ukośnym odcinek deski między legarami jest dłuższy niż przy układzie prostopadłym. Na planie trzeba też dodać podpory pod końce, obrzeża i schody. Dlatego rozstaw ustala się po wyborze nawierzchni, a nie przed nim.

Rozstaw legarów to odległość między sąsiednimi legarami, czyli szerokość podparcia desek. Rozstaw podpór to odległość między punktami, na których leży jeden legar. To dwa różne wymiary. Deski mogą być podparte wystarczająco gęsto, a mimo to cały taras będzie się uginał, jeśli pod legarem zabraknie podpór. Osobno dobiera się więc rozstaw pod deskę i rozpiętość samego legara.

Każdy koniec powinien mieć własne pewne oparcie i miejsce na mocowanie. Często oznacza to dwa legary obok siebie albo specjalne podparcie systemowe. Na jednej wąskiej listwie może zabraknąć miejsca na dwa wkręty z zachowaniem odległości od czoła. Między końcami zostawia się szczelinę przewidzianą dla desek. Położenie takich styków trzeba nanieść na plan przed ustawianiem podkonstrukcji.

Bo mokra ziemia stale oddaje wilgoć, a legar przyciśnięty do niej nie ma jak wyschnąć. Podobny problem może powstać na źle ułożonej podkładce zatrzymującej wodę. Legary potrzebują stabilnych podpór, oddzielenia od wilgotnego gruntu i przewiewu pod tarasem. Sam olej do desek nałożony na zewnętrzną powierzchnię nie daje takiej ochrony jak zabezpieczenie drewna przewidziane do stale wilgotnej podkonstrukcji.

Nie. Taśma może osłonić górną powierzchnię legara i ograniczyć zaleganie wody w styku z deską, ale nie osuszy gruntu ani zamkniętej przestrzeni pod tarasem. Ułożona źle może nawet tworzyć kieszeń na wodę. Stosuje się taśmę przeznaczoną do legarów, z zachowaniem odpływu po bokach i bez blokowania wentylacji. To dodatkowa ochrona, a nie zamiennik suchego podparcia i przewiewu.

Do łączenia legarów potrzebne są mocowania konstrukcyjne dobrane do przekroju, obciążenia i metalu podstaw czy okuć. Wkręt do przykręcenia deski nie musi nadawać się do połączenia belek. Przy impregnowanym drewnie trzeba również uwzględnić zgodność metalu z preparatem. Wkręty, kotwy i stalowe podstawy powinny tworzyć zestaw przewidziany do danego połączenia, z podaną średnicą, długością i rozmieszczeniem.

Przy ścianie trzeba zostawić odpływ wody od budynku oraz miejsce na przewiew i ruch desek. Wysokość legarów wynika także z poziomu progu i grubości nawierzchni. Jeśli taras ma być kotwiony do domu, ściana musi nadawać się do przejęcia obciążeń, a mocowania nie mogą powodować przecieków. Rozmieszczenie podpór i podstaw konstrukcji warto więc narysować razem z progiem i izolacją ściany, zanim rozpocznie się montaż.

Tak, jeśli są zdrowe, sztywne i mają rozstaw odpowiedni dla nowych desek. Ocenić trzeba zwłaszcza końce, miejsca pod stykiem desek i okolice podpór, gdzie wilgoć utrzymuje się najdłużej. Skorodowane łączniki lub miękkie drewno wymagają naprawy albo wymiany. Jeśli poprzednia nawierzchnia uległa zniszczeniu przez zastój wody, sama wymiana desek pozostawi tę samą przyczynę pod nowym tarasem.

Zacznij od rzutu tarasu i rozstawu legarów wymaganego dla desek. Następnie dodaj podparcie wszystkich końców, obrzeży, schodów i otworów rewizyjnych. Dla każdego legara policz osobno punkty oparcia oraz mocowania. Przelicznik metrów bieżących na metr kwadratowy daje tylko wstępny szacunek — nie uwzględnia schodów, styków desek ani kształtu tarasu.